Carowinds

Vandaag wederom een pretparkdag, en gisteravond hebben we al een paar rondjes Fury kunnen doen, dus vandaag kunnen we helemaal los! Het is maandag, dus we hopen op niet al te veel mensen. Als we rond 10:00 bij de toegangspoort staan, staan (helaas) de mensen rijendik te wachten tot ze naar binnen mogen. Dat is jammer, en erop volgend kopen we snel een fast pass bandje ($$) om weer in de snelle wachtrijen te mogen. We willen de Fury, maar ook alle andere achtbanen van het park uiteraard wel even goed meemaken, en we hebben alleen vandaag om dat te doen.

Het park heeft net een nieuwe achtbaan, de Copperhead Strike. Niet hoog, maar wel een wirwar aan gedraaid staal, haast als spaghetti. De achtbaantrein wordt gelaceerd, maar niet met de snelheid die we (inmiddels) gewend zijn in Amerika. Beetje tammig dus. Dat weerhoudt de baan niet om de nodige loopings en snelle bochten te nemen. Ook de steile heuvels in de baan zorgen er voor dat je een paar keer flink uit je stoel wordt gebokt. Helemaal niets mis mee dus, en daarom doen we gelijk nog maar een rondje. Dan zien we helemaal aan de andere kant van het park de Fury al weer zijn rondjes maken (want 99 meter hoog is vanuit het hele park zichtbaar). Drie keer gisteravond was natuurlijk veel te weinig voor de beleving, dus we lopen richting de Fury voor een ochtendrondje. Eenmaal daar zien we dat een van de treintjes stil staan op een plek waar dat niet hoort. Ook zien we dat de ingang gesloten is, en er staat een pretparkmedewerker bij. De baan heeft een technisch probleem, en het is nog niet duidelijk wat dat inhoudt. Geeft niets, we gaan wel even ergens anders kijken. Het is nog vroeg (11:00), dus komt vast later wel goed. We besluiten de naastgelegen houten achtbaan te proberen, maar die blijkt ook gesloten vandaag. Ok, bijzonder. We lopen terug naar een andere achtbaan waar je liggend in ligt: Nighthawk. We zien de trein wel rijden, maar er zitten geen mensen in. Ook hier blijkt een tecnisch probleem waardoor de baan voorlopig niet open is. Dan nog maar een rondje in de Copperhead, en ook de Intimidator die we gisteravond ook al even probeerde doet het wel. Het is blafheet in het park, en we zien veel mensen die zo rood als een kreeft hier rondlopen. Nu we de Amerikanen een beetje kennen, zien we daarvoor twee theorieen: 1)Men heeft zich laten verrassen door de plotselinge hitte en geen zonnebrand meegenomen of gesmeerd of 2) Een Amerikaan smeert per definitie geen zonnebrand, want dat valt onder zwakte tonen en daar doet men hier niet aan. Beide theorieen blijken even plausibel overigens.

Even later lopen we naar weer een ander soort achtbaan: Vortex. In deze achtbaantrein ga je niet zitten maar blijf je staan. De veiligheidsbeugels zijn daarom een soort harnassen, en al staande vertrekken we naar boven. In de eerste looping voelt dat heel gek, in de daarop volgende bocht stroomt het bloed vol naar onze enkels. Mwoah. Niet beroerd, maar ook niet geweldig. Hierna lopen we terug naar de Nighthawk (die liggende), en die is nu gelukkig wel open. We gaan erin. Nadat we in de stoeltjes plaats hebben genomen, kantelt de achtbaantrein, en liggen de op ons rug. Dan pas vertrekken we, en helemaal plat liggend gaan we omhoog. Daarna draait de trein een slag, en hangen we in een soort Superman positie onder de baan. Dan maakt het gevaarte snelheid, en volgt er een soort epileptische aanval qua achtbaangeweld. Het geheel rammelt en schokt aan alle kanten. Dennis vindt het wel grappig allemaal, maar ik vind het vreselijk! Dan maakt de baan een looping, en hoewel dit zeker niet mijn eerste looping is, maakt de liggende positie er wel een rare ervaring van. Eenmaal klaar kantelt de trein weer naar een normale positie en stroomt het bloed weer naar mijn hoofd. Dit is zeker niet de nieuwste achtbaan van het park, en dat is te merken ook. Wat ook niet de nieuwste achtbaan van het park is: de Carolina Looper. Dit is een 100% kloon van de Python in de Efteling. Twee loopings, twee kurketrekkers, niets bijzonders voor twee achtbaanjunkies zou je zeggen. Als we al rammelend en schokkend de tweede looping in gaan maakt de baan een klap waar mijn nekwervels het zwaar bij hebben. Niet zo lekker dus. Hierna eten we zo'n beetje het meest bedroevende pretparketen uit onze geschiedenis, en die draagt samen met de mega-depressieve muziek die overal te horen is niet echt bij aan de sfeer.

We zijn duidelijk toe aan wat soepelers. Daarom lopen we terug naar de Fury, maar die is nog steeds dicht. Om maar gelijk met het slechte nieuws verder te gaan: de Fury is de rest van de dag niet meer open geweest. God-zij-dank dat we gisteravond nog even een uurtje zijn gaan kijken dus, en de teller blijft dus op drie hangen. Acceptabel, zeker, maar meer had ook leuk geweest. Rond 16:00 besluiten we maar even wat verkoeling te zoeken in het nabijgelegen waterpark. Die truc hadden we in Cedar Point al ontdekt, en de hitte hier nodigt uit voor een herhaling. Toch blijkt het waterpark vandaag om 16:00 gesloten. Dat vinden we een bijzondere keuze, maar vooruit. Zo gaat onze dag in Carowinds voorbij, en rijden we rond 18:00 weer terug naar onze camping. Het was een bijzondere ervaring, maar we vonden het wel bijzonder jammer dat er veel attracties niet open waren.

Eenmaal terug op de camping zijn we tot onze verbazing eigenlijk nog best fit, en daarom besluiten we alvast een stukje in de richting van het volgende punt te rijden. We rijden weer noordelijk in de richting van de Blue Ridge Parkway, de uitzichtroute door de bergen. Om 22:00 slaan we kampement op bij een parkeerplaats van een Walmart supercenter. Prima, en erg goedkoop, want gratis.