Hersheypark en Krabbepatat

Vandaag deel twee van ons bezoek aan Hersheypark. Bij het plannen van de dagen dat we een attractiepark doen, hebben we de weekenddagen zoveel mogelijk vermeden. Op vandaag na, want het kon niet anders dan dat we op zaterdag Hersheypark bezoeken. Speciaal daarvoor hebben we een extra kaartje gekocht voor een zogeheten fast pass. Hiermee kun je de wachtrijen bijna helemaal overslaan. Niet goedkoop, wel effectief als je maar een keer in je leven hier bent en van achtbanen houdt. Het park opent om 10:00, en daarom staan we om 9:45 al aan het hek te rammelen. Niet alleen overigens. Nee, hele rijen Amerikanen staan er met ons te wachten om naar binnen te mogen. Dan klinkt de (uiteraard overdreven) vrolijke muziek ineens uit de speakers en mogen we naar binnen. We hebben gisteravond al twee achtbanen gedaan, dus nu beginnen we met een voor ons nog onbekende: Great Bear. Het park is net open, dus heel veel hebben we nog niet aan onze fastpass. Great Bear is een leuk baantje, en in het eerste rondje Front seat hebben we op 35 meter hoogte een mooi uitzicht op het park. Op het hoogste punt van de lifthill zien we nog geen enkele beweging bij Skyrush, de topachtbaan van het park. Jammer. Dan dendert onze omgekeerde achtbaantrein naar beneden en doen de we de allereerste looping van de vakantie. Lekker. Ondertussen vult het park zich behoorlijk met mensen, en loopt de temperatuur ook al aardig op. Onze volgende achtbaan is Laff Trakk, een overdekte achtbaan waar men met UV lampen en fluorescerende verf helemaal los is gegaan. Hoewel de baan geen inversies heeft, valt ons op dat het geheel uiterst soepel verloopt. Hierdoor besluiten we dat ‘soepelheid’ ook een onderdeel is van het beoordelen van een achtbaan.

Naast de Laff Trakk liggen twee houten achtbanen waar bijna niemand staat te wachten, Wild Cat en Lightening Racer. We beginnen met lightening racer, en zijn benieuwd wat Amerikaans hout, wat bekend staat om zijn karakteristieke ruige gevoel, met ons gaat doen. Nou, dat is niets teveel gezegd, wat het geheel rammelt en stoot aan alle kanten. Niet echt een ontspannen ervaring, maar misschien is deze houten baan het zwarte schaap van het park. Als we eruit zijn besluiten we hout daarom een tweede kans te geven en stappen in de naastgelegen wildcat. Toen daar de trein ook naar beneden denderde bleek die kans verkeken. Deze baan deelde echt klappen en tikken uit! Karakteristiek ok, maar hier bezorgen we onze tandartsen en chiropractors echt werk mee. Niet leuk, en daarna ook snel klaar met hout. En we hadden nog wel een nieuwe categorie met soepelheid bedacht. 

Ondertussen hebben we de hoop opgegeven dat Skyrush, de baan waar we het meest benieuwd naar waren, vandaag nog open gaat. Zonder communicatie van het park waarom zelfs, en dat vind ik als communicatieadviseur bijzonder slecht. Daarnaast is er nog een achtbaan gesloten zonder dat we weten waarom. Als we rond het middaguur door het park lopen, ruiken we een intense rooklucht. Geen brand, maar wel de lucht van ribbetjes en andere gerookte lekkernijen. We ontdekken waar de geur vandaan komt: een houten eettentje met een schoorsteen erop waar mega dikke rookpluimen uitkomen. Als bijen op honing snellen we naar de kassa en bestellen wat ribbetjes en wat ander vlees. Met de gedachte nog aan de rookpluimen nemen we een hap. En die valt bijzonder tegen. Droog vlees, en helemaal niet zo’n rooksmaak als we hadden verwacht. Dan kijken we nog eens goed naar het eettentje, om te kijken waar die dikke rookpluimen dan precies vandaan komen. We kunnen geen enkel apparaat wat binnen staat ontdekken wat daarvoor verantwoordelijk is. Dan valt ons op dat de rookpluimen wel met erg regelmatige precisie uit de schoorsteen komen. U raad het al: dikke nep dus, maar niet zonder verkoopresultaat. 

We doen nog wat rondjes achtbanen en wat andere attracties. Nu pas valt de slechte staat op waarin sommige attracties verkeren. Technisch werkt alles veilig, hoor maar een likje verf hier en daar zou de roest en de afgebladderde ellende die we best nog veel zien wel opfleuren. Tuurlijk, de beste stuurlui staan aan wal, maar sfeer is belangrijk, zeker voor de mensen die uren in de rij staan te wachten. Het is inmiddels zo druk in het park geworden dat onze fast pass bandjes hun nut hebben. Het ‘gewone volk’ in de haast eindeloos zig-zagende rijen kijkt ons bijna met afgunst aan als we in de aparte fast pass rij door mogen lopen en direct helemaal vooraan mogen aansluiten. “Eigenlijk gek, dat als je meer geld hebt, dat je dan meer mag in de wereld” merkt Dennis op. En dat voelt wel een beetje zo. Gelukkig is dat gevoel weer compleet verdwenen op het moment dat we in de achtbaan zitten. 

Inmiddels is het rond 15:00 en hebben we door onze jetlag helemaal vergeten te lunchen. Het nep-rookavontuur was ons niet echt goed bevallen, maar we geven ook het eten in Hersheypark een tweede kans. Dan lopen we langs een stukje park waar we allemaal mensen met bekers patat zien zitten met een bakje saus eraan. De reden daarvan lag even verderop, waar we ‘Uncle Dave’s famous Crab Fries’ op de gevel zien staan. Crab is krab, maar de relatie tussen krab en patat zien we nog niet echt. Proberen dus, en al snel hebben we ook zo’n beker met ribbelpatat. Althans, zo lijkt het, want we hebben tenslotte nog een krab te plaatsen. Ik pak het eerste ribbelpatatje uit de beker en deze buigt gelijk, badend in het vet ,door tot een haarspeld. Nu zie ik ook pas de oranje\rode kruiden die erop zitten. Zou daar de krab dan in zitten? Bij het proeven haal ik die er niet uit, en heb ik eigenlijk gewoon een slap frietje in mijn mond. Ook Dennis is verre van enthousiast. Misschien dat dat bakje witte saus de boel gaat redden. De consistentie voorspelt al niet veel goeds. Ook de combinatie slappe hap en witte drab blijkt niet echt te werken. Bah. Laat ook die krab maar zitten, waar deze ook moge zijn. 

Met onze kaartjes mogen we tot 22:00 in het park blijven, maar om 16:30 gebeurt er iets bijzonders. We kijken elkaar aan en ik zeg “Ik ben er eigenlijk wel een beetje klaar mee”. Dennis had hetzelfde. Hersheypark heeft grappige achtbaantjes, maar de overall experience is voor ons een mager zesje. En dat geeft helemaal niets, dit was pas ons eerste park. Om 17:30 staan we bij de camper, met moeie benen en compleet bezweet van de combinatie veel lopen en warm weer. Dan bedenk ik me dat bezweet en een mobiel huis bij je hebben perspectief biedt. Drie minuten later sta ik, nog op de parkeerplaats van Hersheypark lekker te douchen. Top voor elkaar! 

Aanvankelijk hadden we bedacht om morgen pas weer verder te rijden, maar aangezien we zo vroeg klaar waren bij Hershey, belsluiten we om maar een stukje in de richting van ons volgende punt te rijden. We hebben immers alles bij ons. Dat worden uiteindelijk 2,5 uur, totdat we te moe zijn om nog verder te rijden. We stoppen bij een benzinepomp, ergens in Pennsylvania met een gigantisch parkeerterrein waar ook allemaal truckers staan. Daar tanken we voor de tweede keer (we hadden nog 25% hoor!), en vullen we ook het water van de camper bij. Voor dat laatste moet ik wel even de toestemming van de eigenaar van het pompstation hebben, maar na het bellen van de beste man was dat geen probleem. Camper geparkeerd, luikjes dicht, en tot morgen!